Nobody’s Wife
Waar Anouk komt, begint altijd van alles te bewegen. We kennen haar natuurlijk vooral als de zangeres die letterlijk als een bezetene met haren en bovenlichaam op het ritme van haar rocksongs schudt. Maar daarnaast zorgt ze ook regelmatig voor de figuurlijke opschudding door haar gedrag en ongezouten meningen.
We gaan terug naar eind jaren negentig van de vorige eeuw. Ons land verkeert in een muzikale recessie. Nederland staat te hakken op gabberplaatjes of zwijmelt weg op dertien in een dozijn R&B-liedjes. The Backstreet Boys en de Spice Girls vieren hoogtij. Het is armoe troef. Oma’s kindje Jan Smit (toen nog Jantje geheten), F-F-Frans Bauer en die onverstaanbare krullenbol van De Kast verdedigen op dat moment ‘s lands eer in de hitlijsten. Niet bepaald de muziek om het millennium op een spetterende manier uit te knallen dus.
Een blondine die schreeuwt dat ze Nobody’s Wife is, zorgt opeens wél voor dat o zo gewenste vuurwerk. Het Haagse schreeuwmeisje dat werd ontdekt door Barry Hay van de Golden Earring, laat Nederland op zijn grondvesten schudden. We herontdekken de pakkende gitaarsolo. Het is er zo eentje die gitaristen live net zo lang spelen tot het publiek begint te hallucineren. De luchtgitaren worden weer van zolder gehaald. Dit hadden we in jaren niet meer gehoord. Anouk is de wedergeboorte van de rock ’n roll. Ze is het type waar mannen wel een avond mee aan de bar kunnen hangen. Biertje erbij, schuine moppen tappen en uren over muziek lullen. Ook de Nederlandse vrouwen houden meteen van haar. Zij spiegelen zich maar al te graag aan deze sterke en onafhankelijke dame. Maar, zo knoopt Anouk iedereen vanaf het begin in de oren: “ik ben Nobody’s Wife!”
De rockzangeres heeft echter één grote handicap: ze is geen vrouwelijke versie van Motörheads Lemmy Kilmister, Aerosmiths Steven Tyler of onze eigen Cuby. Geen flaporen, grote neus, niet te dik, niet te dun, zelfs geen klein puistje. Nee, Anouk is de schoonheid zelve. Met haar blonde wapperende haren is ze een ware mannenmagneet. En dan die voorgevel. Dat is een knap staaltje voegwerk waar Doutzen Kroes jaloers op zal zijn. En daar is absoluut geen 3D-brilletje of pushup-jurk voor nodig.
Anouk wil echter helemaal geen mooi popje zijn waar iedereen verliefd op wordt. Ze is verdomme Nobody’s Wife! Daarom zet ze na haar debuutsong de schaar in haar blonde lokken, neemt Mart Smeets als kledingadviseur en verschijnt prompt met een set gouden voortanden in haar snufferd. De muziek daar gaat het om, niet de looks!
Verwacht van deze stoere rockchick geen schuddende heupbewegingen a la Shakira, geen sensueel gekonkel op de vloer. Anouk staat vaak in haar spijkerbroek op het podium als een man die met zijn houten poot een vuurtje staat uit te trappen. Zie het maar als een big fuck you naar alle meisje-meisjes die volgens haar wel op hun uiterlijk en imago teren. Het moet voor eens en altijd duidelijk zijn: geen polonaise aan haar lijf. Ze is verdomme Nobody’s Wife, weten we nog?!
Nee, dat weten we niet. Het tegengestelde is eerder het geval. Ze was officieel het wijf van rapper Postman en deed het ook met haar drummer, achtergronddanser en naar het verluidt ook met de stagemanager, geluidsman, lichttechnicus en het broertje van de roadie. En als ze haar bed weer eens laat schudden, dan deelt zij dat maar al te graag met ons via Twitter. Zo is ze een beetje van ons allemaal.
Hoezo Nobody’s Wife? Anouk blijkt niet alleen evenveel bedpartners als hits te hebben, maar stiekem toch ook wel van alle aandacht te houden. In clips als Girl toont ze zich behoorlijk trots op haar borsten. Ze schudt er zo enthousiast mee dat de video alleen in breedbeeld te zien is. Op de hoes staat zelfs de waarschuwing: Pas op, zwenkt uit!
Ook haar billen hebben een behoorlijke omvang, iedereen mag het weten. Onze Haagse diva plaatste er een foto van op Twitter. Het verhaal gaat dat ze er ooit de show mee stal tijdens de carnavalsoptocht in Rio de Janeiro. Je ziet het voor je: onze bleke Anouk wild schuddend met haar billen tussen de zeer schaars geklede latina’s. Naar verluidt stond er in het publiek een Haags gladjakkertje dat haar aanzag voor Barbie uit Oh Oh Cherso. Hij dacht haar wel even te kunnen daggeren. Maar, voor de man ook maar een vinger uit kon steken, lag hij al zandhappend op Copacabana Beach. „Ik ben verdomme Nobody’s Wife! Dat weet jij best Dinand!” klink het in de verte. Dinand schijnt tegenwoordig ook iets met muziek te doen. Kane heet zijn band. Nog steeds heeft hij moeite met praten omdat er Braziliaans strandzand in zijn mondholtes zit.
Tja, Anouk is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Vraag maar aan haar bandleden. Eén verkeerd woord, roffel uit de maat of een ontstemde snaar en je kunt het schudden. Haar mening steekt ze absoluut niet onder stoelen of banken. Sinterklaas is volgens haar een racist en als je het daar niet mee eens bent, moet je haar cd’s maar niet meer kopen. Wat ze van cd’s en dvd’s van collega’s vindt, daar is ze eveneens duidelijk over. Ze zette ooit een foto op Twitter van Ilse DeLange’s live-dvd in een prullenbak tussen een afgekauwde boterham, stukjes keukenrol en een lege beker yoghurt. “Stop sending me al this crap”, was haar boodschap.
Maar Anouk heeft ook een zachte en onzekere kant. Luister maar naar breekbare nummers als Sacrifice me, Michelle en Three days in a row. Of bekijk het interview met knuffel-jakhals Frank Evenblij eens. Het staat in schril contrast met de blijf-van-mijn-lijf-songs en haar stoere rockchick-imago. Ze omarmt mannen als ze liefde nodig heeft, maar schopt ze even later net zo makkelijk weer weg. Inderdaad, dan is ze weer Nobody’s Wife. Ze blijft wispelturig en onnavolgbaar. Luister daarom naar deze gebruiksaanwijzing: even schudden voor gebruik en gewoon genieten van die geweldige stem.
